SOHBET NEDİR?
SOHBET NEDİR?
“Zekeriyyâ Ensârî“, hâl ehli bir büyük zât.
Tesirli sözleriyle, ederdi çok nasîhat.
Bir gün, sevdikleriyle otururken odada,
“İslâm âlimleri“nden bahsetti o arada.
Dedi: (Cenâb-ı Hakka şükürler olsun ki biz,
Onları tanımakla şereflendik hepimiz.
Sevdik ve gidiyoruz o zâtların yolundan.
Bir nîmet var mıdır ki, büyük olsun o bundan?
Eğer Resûlullah’ın zamânında olsaydık,
Peygamberi tanıyıp “Eshâb”tan olacaktık.
“Onun vârisleri”ni tanımakla da elbet,
Sahâbenin yolunda olduk ki, büyük devlet.
İşte ey kardeşlerim, “Îmân” bu, “İslâm” budur.
Bu nîmetin içinde, her iyilik mevcuttur.
Eğer tanımasaydık o “Büyük zâtlar”ı biz,
Şüpheli olacaktı, her iş ve amelimiz.
Ya isâbet ederdik, yâhut da edemezdik.
Çünkü işin doğrusu nasıldır, bilemezdik.
Ama o büyükleri tanırsa eğer bir kul,
Onun dahî her işi, olur iyi ve makbûl.
Şöyle buyurmuştur ki, birisi mürşidlerden:
(Bizleri tanıyanlar, emîndir küfr ve şirkten.)
Zâten kurtulur ise, “Küfür”den insan eğer,
Bulunur âhirette, kurtulmaya çâreler.
Çeşitli şefâatler vardır ki âhirette,
“Îmân” ile gidenler, kurtulurlar elbette.
Nasıl ki küfür ve şirk, felâketse büyük bir,
“Şirk bulaşıklığı” da öyle tehlikelidir.
Herhangi bir amelin, fısk, günâh olduğunu,
Bilir ve çekinmeden yaparsa insan bunu,
Bu, “Allah’ın nehyine ehemmiyet vermemek”,
Mânâsına gelir ki, “Küfür“den korkulur pek.
Zîrâ büyüklerimiz buyuruyorlar ki hep:
(Büyük günâha devâm, olur hem küfre sebep.)
İslâm âlimlerini, tanırsa eğer insan,
Büyük günâhlardan da, mahfûz olur her zaman.
Çünkü o büyüklerin, şifâdır her sözleri.
Devâdır kalpler için, her bir nasîhatleri.
Zîrâ cenâb-ı Allah, Kur’ânı kerîminde,
Buyurur ki: (Hastalık mevcuttur kalplerinde.)
O, “Hasta” yarattı ki, tedâvî ettirsinler.
Böylece ebediyyen Cennetlere girsinler.
Eğer ki kalplerimiz, olsaydı saf ve temiz,
O zaman, işlemezdik bir günâhı aslâ biz.
“Melek” gibi olurduk o zaman biz insanlar.
Ve Cehennem korkusu, olmazdı bizde zinhâr.
Kalbi temizlenirse hâlbuki bir kimsenin,
O zaman, kapıları açılıyor Cennetin.
Eshâb, Resûlullah’ın kavuşup sohbetine,
Onda şifâ buldular, kalplerinin derdine.)
